5 Kasım 2014 Çarşamba

Deniz,kum, güneş..

Geldik Eylül'e
Evet evet tatile. Güzeldi. Sağolun valla nolsun ablamlarla beraber çoluk, çocuk, yemek, içmek . Otel tatili işte. Amaan geldi geçti, sayılı gün, çabucak bitti. Darısı seneye  .

24 Ekim 2014 Cuma

Gökçeada, İmroz diyen de var



Sıcaktı!
O gün hava çok sıcaktı!
Çünkü yaz dı. Hani şu biten var ya. Sanki hiç yaşanmamış gibi, göz açtık kapadık derken gelen geçen,bi daha bi daha nidalarımıza rağmen "baaaay seneye görüşürüz honiii" diyerek çekip giden yaz dı. Ağustostu. 

Tatili iple çekmekten yorgun düştüğümüz bir hafta sonunda hadi kaçalım, belli kimseler kaçıyormuş, orası kaçmak için birebirmiş dedik. Çünkü kolay kaçılıyormuş, çünkü kaçacak delik arıyorsan ve de orası ilk aklına gelen yer değilse, sen kişisel tarihinin, ya Gökçeada diye bir yerin varlığından bihaber olduğun bir dönemindesin ya da işte nebiliiim vizyonsuzsun sayılıyormuş sanılıyormuş. 
Halt! Külliyen!

Tamam ada güzel tamam ada nezih tamam ada huzurlu tamam ama gitmek? 10 saat sürer mi? Kamooon, bir yere gitmenin 10 saat sürmesi yasaklansın. O ne araba kuyruğu öyle. Beklerken mevsimler geçti, Can büyüdü, fiziksel ve zihinsel becerileri gelişti. Olgunlaştı . Yani öyle olmalı çünkü gıkı bile çıkmadı onca saaat...


İnternet sitesinden görüp beğenip rezervasyon yaptırıp parasını peşinen ödediğim ve ancak akşama doğru ulaştığımız Değirmen Otel de bizi şöyle karşıladı: "canım ya, yerinizi sattık biz, yer yok, ama hiç üzülmeyin çok şirin bir yer bulduk sizin için, derme çatma, rum taş evi ama sort of gecekondu ama ambiansı yeter" 

Orda leydi çizgimden çıkmamamın sebebi aç oğlumun karnını süpper bir omletle doyurmuş olmalarıydı..İlerde bir George Clooney olursa diye tarihe not olsun diye söylüyorum, Can ilk omletini burda yedi. Gerçi bu otel prim yapmayı hak etmiyor ama neyse yah .. İster gidin ister gitmeyin, sonuçta otel güzel, odalar şahane, belki sizin odanızı satmazlar. Beklentiler...

O anda kafama saplanan baş ağrısına rağmen saatin 6 yı geçiyor olmasına, Can'ın uykusunu almamış olmasına bakmadan kendimizi denize attık. Aydıncık Plajındaki bungalovlarda kalıyor olmayı istedim o an. Gayet rahat görünüyorlardı klimalı hem. Önemli bi faktör olduğunu o gece çok iyi anlayacaktık...



İlk kez denize girişi diyebilirim çünkü 5 aylıkken Antalyada feryat figanla başlayan ve kaçarak uzaklaşılan ilk karşılaşmadan sonra, Kuşadası' nda da sesinden bile korkma hali nedeniyle ayak basmamıştı. Şimdi o akşamüstü saatinde ben şezlongta başımın ağrıdan kopup düşmemesi için çabalarken o gayet keyifle tadını çıkardı denizin. Meğer adada bir daha da giremeyecekmişiz o güzelim denize. Sonraki günlerde fırsat olmadı. 

Sonra akşam artık yorgunluktan oğlum isyan noktasına gelmiş haberimiz yok. Yemek yiyelim diye çıkacağımız sırada "ama ben uyuyacaktım artık yeter nereye gidiyoruz gitmeyelim" diye ağlayışını ve bir iki dakka içinde uykuya dalışını hiç unutmam herhalde. Biz de müştemilatımızın sundurmasındaki tahta sandalyelerimizde dizimizin üstünde pide ve ayran yiyerek Gökçeada'da bir Cumartesi akşamı ne yapılıra yeni bir açınım getirmenin huzuruyla 22:30 da uyuduk :)

Velhasıl ertesi gün kendimize kalacak yeni bir yer bulmak taşınmakla geçen neredeyse yarım gün sonrasında,  gölgelii, konforlu, dinlenebilmeli, dondurma-türkkahvesi ve other yararlı/zararlı şeyleri hüpletebilmeli yerde olmanın bilinciyle, öğlenin kavurucu sıcak saatini havuzumuzda geçirelim akşam üstü deniz yaparız dedik, yağmur yağdı, sanki gelinilik yerine bedenimi kefen sardı ..sankiii gelinlik yerine.... noluyoorhh bzsspppstt syntax error!! :p






Çok kimse bilmez, bilen bilir, bilen benimdir, benliimin bir tarafında her şerde hayır arayan bir polyanna tutunmuş benim. Ya da tutunmamış, bilmiyorum da sanırım ilk otel fiyaskosu  Anemos Oteli bulmamız içinmiş. ( Tıklat bi burayı, yeni pencerede şaapcak )

Tamamm, 1 gece kaldık ama gerçekten kaçtığımıza da , onca yolu teptiğimize de değdi. Bu küçük ama sevimli otelin odaları da, yemekleri de , işletenleri de personelin ilgisi de, uf ne biçimdi! Mersiiii... Ya da Can ın bugünlerdeki söylemiyle : "Ay çok teşekkür ederiiz!"

Arcan abi gibi yatıyorum dimi annee :D

Odanın önünde derin derin sohbet ettik, birbirimizi anlamaya çalıştık

adanın dokusuna uyumlu mimarisiyle ...

Önünde istersen organik meyve sebzeleri toplayıp yiyebileceğin bir bahçesi bile vardı da o kadar uzun zaman kalmayınca sadece göz gezdirdik, temiz hava soluduk.

Havuz faslı, sonra Can'ın uykusu derken akşamüstünü bulduk ama gelgelelim yağmur yağdıı. Bi bu eksikti demedik, olsun olsun dedik, daha iyi, gezeriz biraz.


Türkiyenin en batısında güneş böyle batıyormuş


Zeytinli de Barba Hristo ya doğru emin adımlarla yürüyenler.. 
Hem Uğurlu'yu, Zeytinli yi görmeden olmazdı. Doku moku..Düşüp de dizini kanatmasaydı keyifler iyiydi . Ama olsun, bugün bile "az kalsın denize düşecektim" diye abarta abarta anlatıyor o düşüş hikayesini..

Bu arada biz Kaleköy mevkiinde kaldık. Orası adanın merkezindeki "gelinen" yerlerinden biri. Güzel restoranlar kafeler var.  Bu köyler ise işte gezmeye görmeye tatlısından yemeye gelinen biryerler , şöyle kokladık geçtik.
Yine anlam veremediğim tatlıların sunulduğu ve oldukça rağbet gören kafelerden birinden  Gökçeada manzarası



Söylemeye gerek varmı, zor döndük, yani piskolojikmen zor. Hani yani, ora dururken bura da ne ki? Fakat vapura girebilen son araba olarak bu kez şanslıydık, sol arka teker dışarda kaldı mesela :)

İşte böyle, aylar önce yaşandı bitti , ancak yazıyorum, ama tamam da ne olmuş?

25 Ağustos 2014 Pazartesi

sıcak,çok sıcak


WARNING: Bol fotoğraflı, az yorumlu bir post.





Bunlar 2014 Temmuz ayı site içi park görüntüleri. 27 aylık yani. Günlük rutinler çok değişmiyor. Kendi iç dünyasında mutlu,huzurlu...Anne ve baba ile yapılan yürüyüşlerden bolca keyif alınırken, kalabalık ve bol çocuklu parklardan bilinçli olarak uzak duruluyor. 
Parametrelere göz atarsak;
Sosyalleşme : Az
Merak: Yoğun
Abiler yokken su tabancalarını kurcalama: Yoğun




Neslihan ve Esra ile kaçamağımız, çok keyifli ve sıcak ve sadece benim için değil onlar için de yorucu bir Cumartesi. Ne hoştu.


Altın bulmuş gibi değil mi? Yok bulmadı. Aslında öncesi/sonrası konsepti yapmalıydım. Hala blog odaklı yaşayan bir blogger olamadım. Oturiyim sıfıriyim.



Bugün bayram erken kalkın çocuklar..arrggghh ne zor bi kural bu..Bayramları değilse de bayramlık giymeyi severdim. Giydirmeyi de seviyorum galiba. 


Burası doğduğum ve büyüdüğüm ev. O çanak antenlerin yerinde şimdi tarihe karışan çatı antenlerinden vardı, evden tamaam olduuu diye seslendiğimiz ama kim çıktıysa o inene kadar tekrar bozulduğu günler..ı ıh özlemedim :)
Dede de biz gelicez diye elektrikli motosiklet almış, ben bile almancılar gibi gezdim ilçede:)




Benim öteki güzel çocuklarım. Ninevari bir yaklaşımla başladığım bu paragrafta demek istiyorum ki; O güzeller güzeli Ece'ye benim oğlan fena taktı kafayı. Aman Ece mutlu olmasın, aman Ece naaparsa kıçıma batsın düşüncesini benimsemiş, yürüyor bu çarpık yolda. Hayır ilerde kız meseleleri yüzünden akıl almak istediinde Ecenin yerinde olsam yürrüüüü taş arabası derdim. Ama biliyorum ki Ece yapmıycak. O müthiş bilmişliğiyle çok güzel fikirler verecek bu erkek akıllılara. Şimdi bile bayaa olgun olgun idare ediyor güzellik:)

 Bir naylon arabayla dünyalar onun olmuş gibi sevinen Türk kırosu can :)




Bayram dönüşü bol Ayferli bol İstanbullu iki gün. Bümed de havuza kavuuştuk, doyduk.


Uyku gelince, güç tükenince ama oyuna devam etmek ille de gerekince haller böyle . Caan dediğimizde verdiği cevap : "Efendim canım söyle" :)



Babayla musmutlu park anları. İşten geldiğini görünce başlayan bu ışıldamalı gülücükler, sonlara doğru eve girmeyelim konulu mızıldanmalara dönüşse de hergün evden önce parka koşturuyor babasını.

Böyle böyle geçen sakin huzurlu yaz günlerine geçtiğimiz haftasonu 2 günlük Gökçeada kaçamağıyla hareket kattık. O da bir sonraki yazının konusu olsun. Ya da belki Eylül deki otel tatiliyle birleştirerek yazarım bu tembellikle. Bana belli olmaz belki de blok yaparım blok blog olur. Önce yedekleme sorunlarımı çözmeliyim.


10 Temmuz 2014 Perşembe

Summertime's in Bloom

Yaz.
Tatilsiz bir yaz.
Denizsiz havuzsuz.
Yoğun görünümünde halbuki bommboş bir yaz.
Yine de yaz.
En sevdiğim şey! Yazayım o zaman. 
Canı balkonda yüzdürmeye ancak başlayabildik 
Yağmuru, rüzgarı, tribal gidiyor yaz bu sene. 
İki gün yumuşak başlı, ılıman, sonra birden çok ateşli, ardından soğuk, mesafeli. Sonra yeniden hiç ummadığın bir anda hadi ben gittim diyerek saklanan, başı sonu belli olmayan bir yaz! Ruh hallerimiz de çorba oldu bu sayede. 
Can'ı görünce, Can'a giderken canlanıyorum tabi. Keşke onun koltuk altında yaşasam bazen. Hem balkon havuzunda serinlerim istersem, sıcak diye hemen şeyapma okuyucu. Kimse göremez orda beni. Kimse kıramaz, dökemez, dokunamaz.
O da bana işine gelmeyince "sen git sen gelme sen pissin"  diyor gerçi. Yok yok, bak gördünmü tek başınasın şu hayatta. Öyle diyor çünkü iyice hayırcı anne oldum gözünde. Evet ben hayırseverim.  Ama bunun bana bir hayrı dokunmuyor yani sevgisi kaçıyor sankim. Hemen baba yada babanneye yanaşıp beni ötekileştiriyor.




Biz işteyken hayat ona güzel. Babannesinin balkonunda taşıma suyla havuz keyfi yaşıyor. Gerçi ilk önce girmem fln demiş tırsık tavuk ama sonra girince müthiş zevk almış.Sanki kendini ilk kez görüyormuş gibi pipisine bakıp "aaa baksana pipim kırılmıış " demiş :D Sonra da bana "anne sen sünnet oldun mu ?" dedi. Kafasında deli sorular. Aynı annesi kdkdkfdfjlkdsjflsdfj
O değil de daha zor sorular coming sooon değil mi :)

Park gezmeleri de akşam biz gelince devam ediyor, içerde kalan kurtlar da o sırada atılıyor terle birlikte. Koş hopla zıpla yorulmak nedir bilmiyor. Kedilerle düşüp kalkıyor tabi bu esnada hayvan sevgisi neymiş ona sorucaksınız. O kediyi severken: " tüylerini koparmıyım daaa" ya da "üzerine bincem onun...sessizlik...biraz düşünmece...üzerine binilmez deee" gibi laflarını dinliyoruz :D  Yani aslında ilk önce aklından fenalıklar geçiyoor geçmiyor değil. İzlemedeyim yani doğruyu kendiliğinden bulamazsa,şeytana uyarsa da kediden önce ben davranabileyim diye:)


Kuzenleriyle bol bol zaman geçirdi. Ecem ve Efeyle yani. Ecem çok tatlı, ilgili, sevgili bir abla. Efe de iyi bi arkadaş.





Kelebek Çiftliği...Beykoz Zerzevatçıköy'de güzel koca bir bahçe içinde güvenli,yani çoluk çombalağı rahatça kırlara salabileceğiniz bir mekan.Biz kahvaltı ettik.Osu da iyiydi. İçinde bir de sera var, kelebek üretilip gelenlere kelebeklerle ilgili sunum izletiliyor. Sunumu izleyenler faydalı olduğunu söylüyor. Ben ve Can dışarda selfi filan çekiyorduk işte naapıcan sunumu munumu :p Ama serayı güzelce gezdik. Hoşuna gitti o kadar yakından görmek kelebekleri.
 



Yani çalkantılı, entrikalı, dolambaçlı,inişli çıkışlı iş yaşantım var benim de şeyy işte evde de bazen bağırıyorum o yüzden. O şekilde..





26 Haziran 2014 Perşembe

Yunus sözün anlar isen, mani'sini dinler isen..



Yıllar boyunca Osmanlı İmparatorluğuna başkentlik etmiş, likyalılardan karyalılara kadar her sosyal şeyin yaşamış olduğu , medeniyetin beşiği de dediğimiz coğrafi bölge Eskişehir. 
İlk önce konum nüfus ve morfolojik özelliklerden başlanır metinlere. Benim yazılarım da elbette kaideli ve 9-8 lik hece ölçüsüne tabi dikkat ederseniz, bi çeşit vezin. Ama fakat Can hakkında yazacağım bugün. Onun kişisel tarihini döküyorum ortaya ben.

Çok havalı parklarımız var bizim amaa mahalle parkları bile çok kapsamlı. Toprakla epey haşır neşir olduk bu sefer ama oturduğu kırmızı koltuğa dökülen taş toprağı eliyle süpürüp temizlemekten daha çok keyif alıyor. Bilemiyor henüz toprak, kum, çamur, form verme, yol açma fln yapmadı, oturdu o kırmızı koltukta, ertesi gün niyeyse kırmızı koltuk deyince koşa koşa gitti yine. Saçma oluyorlar azizim :)




Çok sıkılıyorum bazen.Tabiki her şeyi o ittirecek , özellikle pütürüklü yerlerden gezecek, saatlerce o şekilde gezecek, hiç kimseye hiç bir park objesine bakmayacak ittirecek ittirecek. Döviiim ben bunu.



Artık büyüdü teyzeleri. Bana ne yapacağımın söylenmesi en nefret ettiğim şeydi ya hani,ı ıh onda sökmedi. Alıştım ben de. Ne yapacağımız değil de ne söyleyeceğimiz tamamen ona bağlı artık. Konuşma şekli buna dönüştü. Mümkünse iltifat, beğeni, ona şaşırma, onunla ilgilenme içeren cümleler kurmuyorsan konuştukların hava civa. Zaten izin de vermiyor ya...

"sen kedileri mi seviyosun de"
"sen ablanın bisikletine mi biniyosun de"
Arabadaysak bana seslenerek
"Senin sesin arkadan çok güzel geliyor dee"
"Sen koltuğunda ne güzel oturuyosun dee"
"Senin Ecem ablan mı gelmiş dee" 



Cesaret geldi orda. Ağaca bile tırmanmaya kalktı. Çocuklar varsa kaydıraklara yanaşmıyor burda. Orda karıştı gitti kaydı koştu. Ha arkadaş mı edindi elbette hayır ama iyiydi iyi.





Dinazora tırmandı, içine de girdi. Ne zaman babası olmasa düşüyor ediyor . Baba çünkü uçuyor tutuyor yakalıyor filan ama orda i was in charge! Düşmemesini sağladım okey ama pis mikroplar nolcak? Al işte onlar girdi bünyesine. Sadece ona mı. Bana da. ömrümde ilk kez grip oldum ?/&%+
Daaaa (ama fakat lakin olan da, bi çeşit bağlaç olan da) oğlanın bronşit, hemen ciğerlere gidiyor sümükler.Mehmet eren in müsameresini kaçırdık bu yüzden. çok iyi oynamış,hiç şaşırmamış, öyle dediler, göremedik.

Dedesiyle birlikteyken her türlü oyuncağı deniyor
ay ne koştu ne koştu


Güzel bir mekan ve güzel bir Can, bu ikiliden oluşan kompozisyonlar benim işim. Üşenmeden fotoğraflamak , anında paylaşmak, sonra evde bidaha bidaha bakmak.Sonra gelip burda anlatmak. Seviyorum.
Postlarımı sevmeyen ölmesin tabi. Sadece okumasın sevmiyorsa. Bakmasın. İlgilenmesin de. Yok saysın. 
Morrissey söylüyor evet ben de katılıyorum, the more you ignore me, the closer i get, evet benim böyle olduğum olmuştur.
Ama konu Cansa biz öyle değiliz.  



Herkesin bisikletine sukutırına salça oldu. Bazen el kadar çocuklara nolur biraz binelim filan dedim. İzin de vermiyolar çoğu. Siee deyip geçemezsin. Cana o haklıymış gibi anlatmak gerekiyor. Birdee kendisi alıyor milletin şeyini, kendi pandasını da vermiyor, ay rezil ediyor beni bu çocuuuk inşallah ilerde vezir eder :p




Eskişehir ve uçakları. İlk kez gelene alışmak çok zor tabi de biz o gürültülerle büyüdük ya. Bunlar da hatırladım o uçaklardı .




Dedesi almış bir scooter. Gezdiriyoruz tabi. Napçak binecek sürecek hali yok ya . Plasmacar ın üstüne oturuyodu hiç değilse. Şimdi onu da ittirmeye başladı. Geçen gün Emirgan parkta kavga ettik bu yğzden.



Sitede adamın birinin motoruna her gün gelip oturan bi kedicik de bu :) Bu arada kedilerle iletişimi arttı. "gel kedi gel" diye diye peşlerinde dolanıp duruyor. Annesi gibi cat person olacak zaar!!! nası yalan kskdkdfg

Bu yazının anne benzerliği bu değil beklediğin an henüz gelmedi okuyucuğum:)




Yine bir panda ittirme seyansında daha saatler geçirdik.
Evet okadar uzun sürüyor.
Çünkü birden durup "şunu bi ayarlayalım ilk önceee" diyosa yerdeki gazoz kapağının üzerinden sol arka tekeri geçirmeye çalışmasındandır. Hiçbirşey sebepsiz değil. Tesadüf yok dünyasında. Çünkü hiçbirşey kendiliğinden olmuyor ki. O kapağın üzerinden kendiliğinden geçmiyor işte o tekerlek. Ayarlaması gerekiyor. Ama sonuçta ne yapmak istiyorsa onu yapıyor mu? Yapıyor. Tıpkı annesi gibi :) Yalan mı??



Sonunda oldu. Adını yazdırdım kendime. Onu kendime kattım. 
Görünce dediki, çıkaralım onu ordan, ellerine almak istedi, sevdi bence.
Yunusun içinde oldu . Uyku ihtiyacı duymuyormuş bu yunuslar sonuçta? so what deme, so what deme, ben ağlarıım!