Ayfer Teyze'den: "Ben hiç blog yazmadım ki :S"

Teyzesi yazdı bu yazıyı 

Bir de "ben hiç blog yazmadım, beceremem" diyodu

Bilmiyorum bende "bu işi ben bırakayım o devam etsin" hissi uyandırdı. Kalemi eğlencelidir zaten keratanın. Mühendiz olucam diye tutturmasaydı kesin köşe yazarıydı, köşeydi şimdi. 

Mamafih, kıyaslanma riskini göze alıyorum, ama her şey senin için bunu okuyan! 

Can’a bakıcam yarın. Babysit yapıcam. Annesi Nişantaşı Fashion NiteOut’a gidecek kızlarla. Ben Ayfer the Teyze, ona bakıcam! Çok heyecanlıyım. Biraz endişeliyim, tamam, kabul. İlk olacak çünkü. Gürhan’a çok dedim iptal etme programını diye, ama kıyamadı. O yüzden tek olmayacağım aslında, beraber bakıcaz. Bu daha da heyecanlı. Bizim Can’la imtihanımız:) Prova gibi düşünmeyin, daha bize çooook var! Alakası yok;)

Gürhan’a hayran kendileri. Sanki teyzesi oymuş gibi. Komik aslında ama üzücü bir yandan. Ama ondan her türlü pis düşünce beklenir gerçekten :) Sevmiyor değil aslında, haksızlık etmeyelim.

‘Ayfer teyzeyi öptüüük’ diyişi var. Ya da yaptığım bir şey hoşuna gittiğine aniden çapkın bir gülümseyip tekrar yapmamı bekleyişi..Belki de kızıyordur yeterince göremiyorum onu diye. Böyle teyze mi olur, böyle mi anlaşmıştık ben doğmadan diyordur.. Ama bi yandan da biliyor ya çok seviyorum, kesin pislik olsun diye yapıyor.

Ya da sadece babasının oğludur, gıcıklığına yapıyodur. Sevdiğinden sırf, komiklik olsun diye. En iyi alternatif bu bence:)

Ama başbaşa vakit geçirmeye ihtiyacımız vardı, bence ilişkimize iyi gelecek:)

Endişeliyim derken, anne diye ağlar mı diye zerre korkum yok. O konuda güvenim tam kendime. Bence uykusu gelirse uyutabilirim bile. Oynarız, güleriz, yeriz, içeriz. Onlar kolay. Tek endişem var,onu da aşıcaz evet. Bu yaşa geldim, aşayım artık! ;)

Bakalım göreceğiz. Devamını Cuma sabah yazayım…

Ve Cuma sabahı:

Ve beklenen akşam geldi. Tabi ki olmazsa olmazı, hergün 17:45de indiğim servisten, dün acelem var ya, 18:15 de indim. Geç kaldım. Geldiğimde oynamaya hazır beni bekliyordu miniğim. Daha eve girer girmez elimdeki araba anahtarını alıp, tişörtünün içinden koltuk altlarına ‘pıss’-‘pıss’ yapmasıyla güldürmeye başladı :)

Oyun konusunda sıkılmadık. Hiç ama hiç huysuzluk yapmadı, onu istiyorum diye şektirmedi. Güzel, uslu, eğlene eğlene oynadık. Ama yemek yediremedim. Naptıysam olmadı. Halbuki acıkmıştı da oturduğunda, heyecanlıydı. Ama o ana kadar annesinin gittiğini farketmemişti sanırım. 6-7 kaşığı güzel güzel içti. Önümüzdeki kutuya da koyduk, o da bana da içirdi. Ama birden antreye bakıp ‘annee?!’ dedi. Dedim gelecek. . Yemek verenin hala ben olduğunu görünce şüphelendi. Ağzını kapadı, elimi itti, yanağıma vurdu, sonra gözlerini elleriyle kapattı, ağlama taklidi yaptı, ‘annniiieee’ dedi.. tam, hayıır, ağlayacak, anne diye ağlamayacağına çok emindiiim diye düşünürken, düzeldi, ellerini gözlerinden çekti ‘ağlıyımmı ağlamıyım’ dedi. Resmen tehdit etti yani Her çorba vermeye çalıştığımda o buna devam etti. Ben de pes ettim. Ağlama dedim. Koy oraya dedi. Koydum :)

Akşam boyunca çeşitli şeyler yedirmeye çalışmaya devam ettim. Ama en son, kaç saat sonra pandadan yaptığımız çorbayı küplerden içme oynarken bile, ‘koy oraya koy, anneei yok?! Anne gelcek!’ demesinden anlamalı ki, bu çocuk fazla çakal, fazla bağlantıları iyi. Kandırarak, uçak geliyorla yemek yedirmek mümkün değil.

Gürhan geldi sonra. Bu Can’ın bloğu. Çok istiyosan kendine kocamveben diye blog aç diyebilirsiniz ama söylemeden edemem, dün gene, bir kez daha çok emin oldum gene. Gürhan’dan çok iyi baba olur :)

Tam çorbadan pes ettiğim anda gelerek dikkatini, ilgisini öyle çekti ki Can’ın. Ağzı açık ‘aaa’ diye izliyor her yaptığını. Kemerini katlamasını, kravatını küçültmesini… ikisini öyle izlerken, itiraf ediyorum gözlerim doldu ;)

Saat 9 buçuğa doğru, artık su bidonunu uyuttuğunda, uykusu geldi uyutsammı derken annesinin mesajı gelince uyutmadım da. Sooo, fazla çabuk, hızlı bi babysitting oldu. Bence az oldu, bişiye benzemdi. Daha büyük challengelara hazırım!

Yan evden köpek sesi gelince, hovhov diye cama yönelip camdan bakmak istedi. Açtık camı, köpeklere, kedilere bakıyoruz. Annesi köşeyi arabayla dönünce almadım ki ,görünce sevinir. Ama camda annesini görüp de ona ulaşamayınca aniden panik olup, ağlamaya başladı. Ben bakıcı olsam belki de inanmazdı oynadığımıza gören kimse. Alındım açıkçası, o kadar ağlamasına gerek yoktu:)

Merdivende annesinin kucağına atlayıp, hala anne diye ağlarken, ‘ayıyı alalım’ ,’evimize gidelim’ diyerek yeni arkadaşı pandayı da alarak gittiler.

Fotoğraf da: ‘Ayferle bizi çekti. Vidoya çekti. Ayfer teyzeyle biz uyuduk, bizi vidoya çekti’ resmidir.

Aklıma gelen incilerden biri, bizim eski vantilatörün düğmelerine basıp, ‘klima çalışmıyor’ demesi ! Bizim kafadan ;)