eeevvet bebeğim , ayyyy!

Bir önceki yazımızda ne demiştik?

Deniz kenarını ve gemileri seviyor demiştik değil mi ?

İşte yalan o!

Vazgeçti sevmekten.

Çok seviyor diye, havanın yağmurlu olmasına bile bakmadan, götürdük İstinye’deki iskeleye. İçini bir korku sardı. Yavaş yavaş büyüdü o korku, motoru beklerken. Sonra ,motor yavaşça iskeleye yaklaşırken dehşete kapıldı. Ödü patladı. Bağırsaklarına karıştı. Ağlamaya başladı.

Gayet ısrarcı bir anne gibi binince alışır dedim, babasının kıyamayan, “napıcaaz” diye soran  bakışları eşliğinde bindik. İçerde, bu başlayan ağlayış, çığırarak ağlamaya dönüştü.  Göz yaşları sel oldu. Çağladı.

İndik! Yenilmişlik, pes etmişlik, kabul etmişlik bakışları da benim gözlerimden akmıştır herhalde.

Anneannenin deniz seferi hevesini kursağında bırakarak indik ve oradan kaçarak uzaklaştık. Uzaklardan baktık gemiye ve yine de hep tedirgin oldu.O gün bugündür, ” gemiye binmeyelim anne”  de dilinden düşmedi.

İşte böyle korkular arttı. Gözlemlemelerime göre, büyük kütleli, ses çıkartan ve hareket eden şeyler onu çok korkutuyor. Trafikte giderken yanımızdan otobüs geçmesi bile sorun bu günlerde. Saçma fakat öyle. Duruyorsa sorun yok. İş makinesi gördük diye feryadı bastı hem de arabanın içinden!

Bazı şeyleri de tam anlayamıyorum. Yeni olan , daha önce görmediği şeyleri denemekten de korkuyor. Sevgilisi Yasemin’e Kalamış Parkı’na gittik. Oranın ilginç atlı karıncasından da korktu binmedi. Hani hem bisiklet aynı zamanda ama  dönüyor ya. Noldu niye bilemediniz ki? İşte bu. 

Tek yaptığı bunda zıplamak oldu da evlere şenlik bir zıplama,en temkinlisinden :D

Bu arada blogumuz reklam için bir ciddi potansiyel falan teşkil etmese de yine de öneride bulunacağım. Kalamış Parkı annane ve Can 'ın favorisi oldu. Molly de geldi, sevdik

“Yuutuub aç” demeyi biliyor ya yuutupta uçak izlemeyi de başarır belki sonrası için iyi olur diye düşünen dahi anne olmak da işe yaramadı. Orda görmek de yetti korkması için. Bide nasıl kendisiyle barışık barışık “uçaktan korkuyorum ben “ diyor! Halbuki biz Ordu’ya uçakla gittik. Herkes şaşırmıştı, bu nasıl çocuk, hiç ağlamadı korkmadı demişlerdi. Kendisinin tabiriyle: enteresan! 

Deniz ve dalgalar, o konuyu hafiften ama çok hafiften aşmışız, bu yaza kadar hallederiz sanırım. Demirciköy’de fena değildi idare etti, yine de “deniz kokusu, ah altın kumlar, o yakamozlar” tipi bi insan değil, o kesin.

Ankara’dan iyi haberler gelmiyor, üzgünüz, hemde çok.

Canım da çok özledi çok sık anar oldu dedesini. Unutmasın hep sevsin istiyorum, hep hatırlatıyorum. Mesela dedesinin hep söylediği Koçtaş şarkısını tamamen kendi yorumuyla okudu.

“Koçtaş’a gidiyooooorum, evimi çok seviyoruuum , eeevvet bebeğim , ayyyy!!”

:’)

Duygu ifadelerinde ilerleme var evet. “Annemi çok özledim ben” in kurduğu enn güzel cümle olduğunu söylemeye gerek yok. “ Anneyi sevdim “ bir ödül cümlesi, “anneyi sevmedim ” de bir sitem, serzeniş, kızgınlık, ohoo neler neler. Bunun kötü bi ceza olduğunun farkında. 

Başka neyin mi farkında? Ağlamanın çok önemli bir silah olduğunun. Aman ne büyük buluş ilk sen buldun dediğinizi duyar gibi oluyorum sevgili okuyucularım. Ama işte benim çocuğumun herkesten daha farklı , herkesten daha zeki olduğunu iddia etmemden sıkıldıysanız diye ben :p 

Hadi şimdi hep beraber maşallah deyin!

Burada "Sporcu oldum ben" diyor bir taraftan :

Bu da sonradan yorumlarda bahsettiğimiz video. Ekliyorum işte boş durmuyorum: