5 Mayıs 2014 Pazartesi

Parti, Tatil

Püüü bisürü bisürü olaylar ... 
Tembelleştim
Yazamadım epeydir
İş güç yoğun desem de kitlemin yarısından çoğu işyerinden olduğu için bunu yutturamam!
Özleyin diye ben... Anyway

Her biri birbirine çok benzeyen günlerin arasında öne çıkan konular: Yemek eğitimi,  bir adet doğum günü bir adet de Sarot tatili.

Doğum günü 3 gün sürdü. Nilay ve Polat'la Cuma günü restoranın masasındaki mumları üfleterek başladık. Pazar gününe kadar muhtelif mumlara üfledi.

O günden beri de Nilay ve Polat'ın sık sık kulaklarını çınlatıyor. Çiğneyerek yeme eğitimlerine denk geldi daha doğrusu 2 yaşına kadar püre yedi, dünyayı yedi artık daha az yese de olur diye düşünerek çiğnemeye başladık. Ha, doktorunun,  " yedikleri ona yeter de sana yetmiyor bir de kolay geliyor sana, ona çeyrek elma da yeter , 3 badem de yeter " sözlerinin acımasızlığı, sertliği aklımı başıma getirmiş de olabilir. Bir de Bade'nin 3 katı kadar fln yediği düşünülünce hayattaki en büyük korkum olan obezite yi düşününce rın rın rın rın diye başladım.

Başlangıç kötüydü tabiki.Çünkü ben al ye diye tamamen kuru olarak havucu patatesi önüne koyunca şaşırdı civanım. Zamanla ilerleme kaydettik. Anahtar kelime : açlık. Karnı iyice acıkınca gayet yiyor. Fazla yemiyor diye kafaya takmıyorum. " O çok akıllı , aç olsa yer toksa yemez" diyen doktoru ne derse o. Şaşırdı Can'ı 6 ay aradan sonra gördüğünde. Çok zeki, çok ilerlemiş, yaşıtlarından çok ilerde dedi. Çiş eğitimine de başlayabilirsin dedi de işte ona bayaa üşeniyorum. Ama hadi işe dediğim zaman işiyor bezine, bu olur mu?  




Ne diyorduk ? Doğum günü. Şeydalarla ve Ayferlerle birlikte cumartesi akşamı küçük çaplı bir kutlama yaptık. Şeydanın sebepsiz gür neşeli kahkahaları çok eğlendiriyor onu, Oyuncak steteskopun çıkardığı seslere Can'dan daha çok güldüğünü düşününce çocuuumun eğlenmesi de normal tabi :)


Burda görünmese de aslında orada bir pasta var :) Ayfer teyzesiyle benim çılgınca dans edişimize aldanmayın. Aslında sakin bi geceydi :D O gün boyunca yarının pastasını yaptım. Filiz oturduğu yerden "görüntü herşeydir, pastayı 4 kat yap demeseydi küçücük tefecik bi muzlu yaşpasta olcaktı.Sayesinde göz dolduran bi pasta oldu. Şeker hamurlu bi sanat eseri yapmak isterdim tabi ama ben geleneksel bir tad olsun istedim . Acaba oyun hamurlarıyla penguen yapıp koysa mıydım? Ama Ayfer mayfer yerdi şimdi onu boşverseydim en iyisi. Zaten Esra getirdi onları. Boşverdim zaten. İşte bu kadar sade bi muzlu pasta yaptım. Tadını da sevdiler. Daha ne isterim?










Filizimin kapkekleri (cafe fernando tarifiyle kendisi hazırlamış, söylemeye gerek yok, mmmmmhhhhhhhh tı, Can da ayıla bayıla yedi)
Fotoğraflar çok başarılı olamadı. Olsundu.
Can mutluydu.  "Bugün benim doğum günüm " "Ben iki yaşındayım" durmadan bunları söyledi. Arcan'ın adını hatırlayamadı "Detercan abi" dedi.
Sarp'ı tabiki kıskandı. Barış'ın gitar çalmasını hiç unutmadı. Sevdi doğum günü meselesini.

Sonra da Sarot.Sıcak sulu havuzla tanışma. Tabiki ilkinde korktu. Dışarda üşüdü içerde pişti. Suya girmek istemedi kenarda oturdu. Sonra kaydıraktan kaymayı öğrendiği gün havuza da atlamaya başladı. Ananne de gelince işler çok çok daha eğlenceli olmaya başladı.




Havuzda son gün kendini aşıp atlamalar zıplamalar baş gösterdi . Kesin bi havuza abone olmalıyız biz. Bu çocuk yüzücü olcak çok güzel bombalama atlıyo ahahaha .

Orası yeşilin yeşille buluştuğu tek yer. Bolu dağlarının gölgesinde Karadeniz ve Marmara'nın serin iklimini yaşayabildiğiniz sakin sessiz bir yer. Tamamen yarım bilgiyle atmasyon olarak verilmiş bu coğrafi verilerin insan üzerindeki en önemli etkisi uyku. Ne güzel uyudum orda. Bunda koca danamın kendisini durmadan bana taşıtması da bir etken fakat oksijenin beynin uyku hormonlarını salgılayan kısımlarında tepkimelere neden olarak insanı bebekler gibi uyuttuğu, tamamen uydurmam olsa da bence bir gerçek. 

Kaydıraktan kayıyor artık. Bu büyük haber. Vallahi! Gözlerimden akan iki damla yaşı içime akıttım onu öyle görünce. Bebeğim büyüyoooo..O dönmeli atlıkarıncamsı oyuncaklara da bindi. yani tamam atla deve değil ama korkuyodu . Aştı artık. Büyüyooor.





Dedesiyle parkta. Bu manzaraya karşı açık havada hergün spor yaptım demek isterdim. Yapmadım. 1 kez yaptım.


Sülüklügöl'de acıktım diye bırbırlandı, hatta mıhlamanın da tadına baktı.





İnanılmaz bir traktör sevgisi. Tor tor tor tor yapıyor. Kocamaaan pervanesi var. Uyumadan önce traktör masalı, uyanırken traktör masalı. Göynük de güzel memleket bu arada. Safranbolu, Beypazarı gibi evleri var. Ben de güya şehirciyim. Tarife bak. Kenti okumayı, anlatmayı, kentin dilinden konuşmayı oldum olası beceremedim zaten. 1- Organik doku 2-Yamaç yerleşmesi 3- Yöneliş diye birşeyler öğrendim irdeledim orda geveledim tabi ama yok, o konuda iyi değilim. Okusaydım belki... Okuduğum 6 yılda da nolduysam o. Okumadım işte ben. Hayat gailesi. 

Yeteri kadar duygu sömürümüzü de yaptıysak ufaktan çekileyim ben ayakaltından. Herkesin işi gücü vardır. Size doyum olmaz sevgili okuyucularım. Dağılın. 




15 Nisan 2014 Salı

2'lik delikanlı!

Kıskaanç, paylaşıma karşıı, megaloman, her daim pohpohlanmak isteyen, iltifat delisi bir evlat yetiştiriyoruz evde. Övgü aldığında gözlerindeki ışıltıyı ,yüzündeki gülümsemeyi görseniz. 
Onu şakşaklarken hani abartılı bir neşeyle, uyduruktan bir hayranlıkla çektiğimiz "waaaw" lar varya, onları taklit ederek bekliyor bir de her yaptığı şeyden sonra. O da sesini inceltip sahte sahte,muzip muzip gülerek "çok güzel yapıyosun Caan" diye kendisini motive ediyor  :) Annesi gibi gazla çalışıyor yani. 


2 yaşına giriyor bu hafta. Zamanla neler değişiyor neler gelişiyor bakıyoruz, not alıyoruz ya burada hani, atlamamak gereken birşey de şu ki, sevdiklerini kıskanmasının yanında sahipleniyor da artık. Sadece malcı değilmiş yani. Eceyle dertli oldu son görüşmemizde. Başbaşa kaldıklarında yaygarayı basıyordu, ama korumak da istiyormuş meğer. Mesela kendisi korkuyor ya hareket eden ses çıkaran avm oyuncaklarından, Ece binince de ağladı. Ya da kendisi su bisikletine falan sixteen sene binmez, korkar. Ayfer binince de olay çıkardı. Bekledi onları ayrılmadı.



Dedesinin üç torunu idare etme çabasını izlemek çok güzel. Nasıl da güzel kıvırdı bu işi. Keşke daha çok zaman geçirebilseler. 

                  
                  


Bu yazı fotoğraf albümü gibi oldu biraz, olsun napalım, zaten siz de burayı benim bilgece sözlerim, annelikle ilgili tavsiyelerim için okumuyosunuz, Can'a bakmak için okuyosunuz, yamuluyorsam düzeltin. 
Size neden çattığımı bilmiyorum, gergin miyim acaba? Sabah sitedeki BMW yi park halindeyken zedelememin payı olabilir bunda. Ben de kendi arabamdan soğumalı mıyım şimdi? Öyle oluyormuş ya, kazalardan sonra insanlar hemen araba değiştirme ihtiyacı duyarlarmış. Üzerindeki o çizikle benim sağ kapıdan soğuduğum kesin ama öyle bi aşırı duygulanma olmadı bende. 

Ama şimdi bu arabayı Can çok seviyor, kırmızı diye mi küçük diye mi bilmem. Yeni şeylere de alerjisi var bu ara. Alırım da binmez minmez, çekemem. İş çıkarmıyayım en iyisi. Bak naaptı lazımlığa? Yanına yaklaşmıyor. İstemiyorum diye tutturdu. Koltuk dedim yemedi, üzerine kendim oturdum oralı olmadı. Yeni çünkü. Alışacak elbet ama kabul etmiyor yeni şeyleri. Neyse yapboz bakım tamir onarım kisvesi altında biraz ilgisini çekmeye başladı. Tuvalet konusundaki ilk görüntüler bunlar.

                   

Yeni emzik sorunsalı! 6 yeni emzik alındı. İkisi evdekilerle aynı. Diğerleri kuzulu muzulu. Asla ağzına almıyor. Yahu zaten ağzına sokup cork cork emdiğin kısmı aynı. Marka aynı model aynı. Neyine senin mor meme, mavi meme. Takıntılı mısın aslan? Benim sen farketmeden, geceleri, o sevmediklerini ağzına koyup yumulmandan keyif almam normal ozaman sen bunu yaparsan hahaha. Anla tabi annene babana bile güvenmeyeceksin bu hayatta yavrum. 

Yaa işte böyle sevgili okuyucularım, bu boya geldi yaş oldu 2, yazı ile iki! Karizma sağlam, yanaklar fora, fekat hala kaydıraktan kaymıyor. Gidip o pembe kaydırağın ucuna böyle oturuyor, naaabıcaz bilmem.
Patates kızartması yemeyi bilirsin ama!Ne alakası varsa ..

  
                          

Eğer hala okuyorsanız, yahu bize ne deyip gitmediyseniz, bizi gerçekten seviyor veyahutta bizimle ilgileniyorsunuz demektir. Yorumlar yapıyorsunuzdur. Bu resimlerden sonra da "yedirirsen patatesleri, verirsen dondurmaları, sonra göbeklenir, belim kaç santim olmuş diye ölçer böyle" dediğinizi duyar gibi oluyorum. Saçmalamayın kamooon der gibi de oluyorum sonra. Bir adet falan yedi toplamda.dondurma da iki üç yalamık. Evet çiğneyerek yeme issues var. Ayrı bi konu o. Tartışmıycamm sizinle hayır. Kapatın isterseniz, bitti yazı zaten. İltifatlarınızı cana çekeceğiniz selfie videolarla paylaşabilir yada buraya not bırakabilirsiniz. Hangisine daha çok not veriyoruz, iyi okuduysanız anlamışsınızdır. 

:))








31 Mart 2014 Pazartesi

bekleme yapma devam et!

Caan, Can seni seviyoruuum Caaan!
-Öyle diyo Yasemin :)

Bebek kelebeeek!
-Öyle diyo Elif Abla :)

Ah topacım benim !
-Öyle diyo Nizamettin Dede :)

Muşmula! (veya sosis )
-Öyle diyo Guran :)
.
.
.

Kafasında herkesi söylediklerine göre kodlamış. Beynine flash disk muamelesi yapıp, hafızası henüz çok dolu değil diye, çok eskileri bile olmadık zamanlarda bulup çıkartabiliyor desek, o kadar basit değildir herhalde. Dün Badeyle yoğurt yedik birlikte, Barış abi gitar çalıyo dedi. Onları nerden baksan 4-5 ay önce görmüştü. Yarım yumalak konuşuyordu. Yase bilir, ne zamandı honiiy? :P

                      

Ankara günleri... Hayatın en zor haftalarından biri olarak hatırlayacağız tabi. Can için ise durum farklı. O eğlendi. Benden,bizden bağımsız olarak sevdiği insanlarla koştu zıpladı, güvendi, top oynadı, her zaman göz ucuyla beni aradı ama uzaklaşabildi de. O kadar tatlı dilliydi ki, bu gerçekten Melike'nin oğlu mu derdiniz. Herkese sevgi sözleri iltifatlar filan, yağcı mı ne!


Evde hep tek başına uzun zamandır. En son, yaz sonunda, çocuklardan korkmazdı ama şimdi çekinerek başladık park günlerine. Bi başka çocuk, daha yaklaşırken gelmesin diye zırvalıyor. Kendinden küçükleri sevmemesi zaten beklenen bişeydi ama onlara karşı bir şiddet uygulama arzusu, engellendiğinde de alınıp gücenme, ötekileşmiş hissetme durumları var bide. 23. ay bu şekilde seyrediyor.



Oyun gruplarına götürüyorlarmış bu yaştaki çocukları. Kreş değil, anne babayla birlikte bir kaç saatlik. Ben de sosyalleşme için 3 yaşı beklememiz gerektiğini sanıyordum. N'apmalıyız acaba?

Bir kere kendisiyle yaşıt yada küçüklerle asla iletişmiyor dedim ya mesela bu konuda işe yarar mı ? Ama abiler ablalarla sorunsuz diyalog kuruyor. Kendisini görmeyen, umrunda olmayan abilerin arkasından " abii senin adın nee" diye sesleniyor mesela. Yazıık, üzülüyorum cevap bile alamıyor :)

Bilmiyorum kiy! Neyse..

Artık, "şunu da söyleyebiliyor, bunu da söyleyebiliyor"lar haber değeri taşımıyor farkındayım. Şaşırdıklarımız değişti.
Konuşmalar artık papağan gibi tekrar etmekten ya da bizim sık kullandıklarımızı söylemekten farklı olarak zekice çıkışlar yapma seviyesine ulaştı.

Anneanne: Yanımda su yok oğlum evde kalmış.
Can: (ellini anneme doğru uzattarak) "para çıkar paraaa, su alalım!! "
ya da
Anneanne dua ediyor evde, bizimki sıkılmış," tamaaam kabul etttiiiik tamaam !!" artık kendisini hangi yetkili merci noktasında görüyorsa :D
ya da
"Yemekçi aneanne" gibi lakaplar takıyor . Kimseden duymadı böyle bir tabir ama gözlemlediklerini döktürüyor artık.
Ya da  kendi istediği birşeyi aldırmak için mutfağa doğru anneyi çekiştirirken : " Gel anne seni biraz seveyim" !
Bir de bir iş üstündeyken yoluna çıktık diyelim ki,  hemen " bekleme yapma devam et" ! :) 
İstediklerini yaptıramadığı durumlarda "lütfeeeen nolursuuuuun" la yaptırıyor.  

Aile içinde hep ön planda olmak istemesi, bişey istediğinde daha bir canım cicim olup normalde cool olması, hep kendini düşünmesi yönleriyle aynı ben gibi şekerim lksdjalfjdslkfjasl


O değil de iki yaş sendromuna başladık biliyo musunuz? Arrgghhh kurban da benim!
Ama daha 23 aylııık :(
Ablacığım bir de yeni bebek sahibi olmuştu evdeki ikideyken. Nasıl yaa?



Bağırırken benim sesimi duyabilse yatışacak ama o ne hırçınlıktır, zoraki ağlamalar bağırmalar ama bi kararlı, bi ters bakışa pes edecek cinsten değil. Tutturduysa tutturuyor, anlamak dinlemek, uyum sağlamak yok, her zaman gerisinde durduğu kırmızı çizgilerin üstüne üstüne basası geliyor, ısrar, kıyamet. Zor aşkısı çook zor!



Koca gitarı çalıcam diye tutturması güzel, ellerini doğru hareketlerle kıpırdatması da güzel de bir yandan "dım dım çalıyorum ben" nedir yahu! Unutmadı gitti! Barış abi den öğrenmiş çalmayı, öyle diyor:)

Babannesi geldi. Sevindi. Dedeyi sordu ama "Ankara'da uyuyor" dedik. Onun odasında durmak istemedi pek. Arasıra hatırlayıp anıyor dedesini :(

Doğum gününe 20 gün kaldı. Bu sene parti de olmaz heralde ?
Harika seçim sonuçlarından sonra harika bi enerjiyle yazdım. Harika olmuş değil mi?
Anket köşesi yapmalıyım ama sadece EVET butonu koymalıyım, harika bir fikir bu, evet!




9 Mart 2014 Pazar

mavi gözlü dev!


Hep "sen de bişeyler yaz istediğin zaman babasi" derdim. Erteledi. Fırsat bulamadi. Hic beklemediğim bir anda bir yazı geldi. Ne güzeldi.
Şöyleydi:

"Bu bloga bugüne kadar yazma fırsatım olmadı...İyi ve güzel şeyler yazıldı hep, ama Can'ımın bu güzelliklerini yaşamanın yanında maalesef hayatımızda bizi sınarcasına gelişen durumlar oldu...

Can'ın biricik dedesi, uyandığında yanına gitmek istediği Cemal'i, onun odasına gittiğinde yatağına zorla çıkmak istediği, ışığını açtırdığı, radyosundan müzik çaldırdığı, önüne kalem kavanozunu boşalttırdığı dedesi, verdiği mücadeleden maalesef galip çıkamadı.

Mucize diye bir şey var midir? Bekledik, bize olmadı, belkide mucize şansımızı Can'da mı tükettik... Dualarımız onunla...




İki evin de her köşesine bakınca onu görüyorum. Saçma sapan digiturk kartında bile babam var. O saçma kartı biz varken bize kulak asmadan çıkartıp sokan ufaklık salonda dedesi varken turlu maymunluk yapıyor, dedesinin gözünün içine bakıyor, hiçbir şekilde karta dokunmuyordu.

Mutfakta bulaşık makinesini görünce onu görüyorum "iyi olsam şunun motorunu değiştiririm, Ankara'dan gelince tamir ettirelim" demişti. Evin koridoruna beraber yüklük yapmıştık, ne için? Acil durum çantası gibi kaplıca çantasını koymak için :,) İçerisinde listesi, çanta içeriğinde var olanlar işaretlenmiş eksikler gitmeden tamamlanacak.

Balkona çıkıyorum masamızı görüyorum, masa yerine tahta kestirmek için gezerken sırf mutlu olsun diye (ki bir daha belki ne zaman kullanacaktık) dekopaj almıştım, o kadar acemi işi yapmıştık ki balkonda kesim yaparken saçımızın içerisine kadar talaş olmuştuk.

Arabama biniyorum, hastane yolculuklarımız ve sabahları yolda giderken yemem için hazırladığı tostlar hatırıma geliyor... Nereye, neye, kime baksam onu görüyorum.

Beni teselli eden şeylerin başında Can, Efe ve Ecem'iyle geçirdiği güzel şeyler geliyor. Belki erken oldu ama minik Can'ım belki o kadar hatırlamayacak olsa da Efe & Ecem ne kadar melek gibi bir dedelerinin olduğunu hep hatırlayacaklar. Bizim de görevimiz Can'a bunları hatırlatmak olacak...





Bugün Cemal'imiz yok, belli ki annesinin ve hatta bu dünyada hiç hatırlamadığı babasının yanına gitti ve bizi yukarıdan izliyor... Kendimi avuttuğum konulardan biri de bu; o babasını hiç görmedi, nedir bilmedi. Ama bize öyle bir yaklaştı ki kendi yaşayamadığı güzelliklerin hepsini bize yaşattı... Babadan çok arkadaş oldu...

Hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanıyorum. Can'in doğumu, bizim babamların alt katına taşınmamız, babamın hastalığı... Son zamanlarında Ankara'ya gelişimiz. Burada bütün akrabalarının ve ailesinin yanında huzura kavuşması... Bu zincir, bu senaryo sanki önceden kurulmuştu ve bize oynamak kaldı. Sanırım kader veya alin yazısı dedikleri şey bu.Bunlar da sanırım bizim sınandığımız durumlar olsa gerek.Daha milyonlarca detayda milyonlarca hatıra yazabilirim, çünkü benim babamla olan ilişkim doya doya yaşanmışlık olarak adlandırılabilir.

Neyse son günlerinde yaptığım gibi melek babamı koklayarak öpüyor, ve onu hiç bir zaman unutmayacağımızı söylemek istiyorum.Seni çok ama çok seviyoruz, iyi ki babamızdın, iyi ki dedemizdin...Mavi Gözlü Devimiz, huzur içinde uyu..."


Serkan

Not: belki elime geçtikçe bu yaziya Cemal li fotoğraflardan eklerim. Bir çırpıda bulabildiklerim bunlar.


Not 2: Eski diskleri karıştırdıkça bazı bazı resimler çıkıyor piyasaya..Ekleyelim görelim:


Canın 1.yaş kutlamalarında 



Sonradan dahil olduğumuz ,doğum kilolarının %70'i hala üstümde olduğu halde aldırmayıp Can'ı babannenin ayağına atıp atıp denize kaçtığımız, birlikte yüzdüğümüz yazlık tatilinden..Can burda 4 aylık.

Baba oğul gidilen cimbom maçları..Sayısı çok değil ama sanırım hepsinden çok keyif almıştı.

Mekanın cennet olsun güzel insan.Seni çok özlüyoruz...