31 Mart 2014 Pazartesi

bekleme yapma devam et!

Caan, Can seni seviyoruuum Caaan!
-Öyle diyo Yasemin :)

Bebek kelebeeek!
-Öyle diyo Elif Abla :)

Ah topacım benim !
-Öyle diyo Nizamettin Dede :)

Muşmula! (veya sosis )
-Öyle diyo Guran :)
.
.
.

Kafasında herkesi söylediklerine göre kodlamış. Beynine flash disk muamelesi yapıp, hafızası henüz çok dolu değil diye, çok eskileri bile olmadık zamanlarda bulup çıkartabiliyor desek, o kadar basit değildir herhalde. Dün Badeyle yoğurt yedik birlikte, Barış abi gitar çalıyo dedi. Onları nerden baksan 4-5 ay önce görmüştü. Yarım yumalak konuşuyordu. Yase bilir, ne zamandı honiiy? :P

                      

Ankara günleri... Hayatın en zor haftalarından biri olarak hatırlayacağız tabi. Can için ise durum farklı. O eğlendi. Benden,bizden bağımsız olarak sevdiği insanlarla koştu zıpladı, güvendi, top oynadı, her zaman göz ucuyla beni aradı ama uzaklaşabildi de. O kadar tatlı dilliydi ki, bu gerçekten Melike'nin oğlu mu derdiniz. Herkese sevgi sözleri iltifatlar filan, yağcı mı ne!


Evde hep tek başına uzun zamandır. En son, yaz sonunda, çocuklardan korkmazdı ama şimdi çekinerek başladık park günlerine. Bi başka çocuk, daha yaklaşırken gelmesin diye zırvalıyor. Kendinden küçükleri sevmemesi zaten beklenen bişeydi ama onlara karşı bir şiddet uygulama arzusu, engellendiğinde de alınıp gücenme, ötekileşmiş hissetme durumları var bide. 23. ay bu şekilde seyrediyor.



Oyun gruplarına götürüyorlarmış bu yaştaki çocukları. Kreş değil, anne babayla birlikte bir kaç saatlik. Ben de sosyalleşme için 3 yaşı beklememiz gerektiğini sanıyordum. N'apmalıyız acaba?

Bir kere kendisiyle yaşıt yada küçüklerle asla iletişmiyor dedim ya mesela bu konuda işe yarar mı ? Ama abiler ablalarla sorunsuz diyalog kuruyor. Kendisini görmeyen, umrunda olmayan abilerin arkasından " abii senin adın nee" diye sesleniyor mesela. Yazıık, üzülüyorum cevap bile alamıyor :)

Bilmiyorum kiy! Neyse..

Artık, "şunu da söyleyebiliyor, bunu da söyleyebiliyor"lar haber değeri taşımıyor farkındayım. Şaşırdıklarımız değişti.
Konuşmalar artık papağan gibi tekrar etmekten ya da bizim sık kullandıklarımızı söylemekten farklı olarak zekice çıkışlar yapma seviyesine ulaştı.

Anneanne: Yanımda su yok oğlum evde kalmış.
Can: (ellini anneme doğru uzattarak) "para çıkar paraaa, su alalım!! "
ya da
Anneanne dua ediyor evde, bizimki sıkılmış," tamaaam kabul etttiiiik tamaam !!" artık kendisini hangi yetkili merci noktasında görüyorsa :D
ya da
"Yemekçi aneanne" gibi lakaplar takıyor . Kimseden duymadı böyle bir tabir ama gözlemlediklerini döktürüyor artık.
Ya da  kendi istediği birşeyi aldırmak için mutfağa doğru anneyi çekiştirirken : " Gel anne seni biraz seveyim" !
Bir de bir iş üstündeyken yoluna çıktık diyelim ki,  hemen " bekleme yapma devam et" ! :) 
İstediklerini yaptıramadığı durumlarda "lütfeeeen nolursuuuuun" la yaptırıyor.  

Aile içinde hep ön planda olmak istemesi, bişey istediğinde daha bir canım cicim olup normalde cool olması, hep kendini düşünmesi yönleriyle aynı ben gibi şekerim lksdjalfjdslkfjasl


O değil de iki yaş sendromuna başladık biliyo musunuz? Arrgghhh kurban da benim!
Ama daha 23 aylııık :(
Ablacığım bir de yeni bebek sahibi olmuştu evdeki ikideyken. Nasıl yaa?



Bağırırken benim sesimi duyabilse yatışacak ama o ne hırçınlıktır, zoraki ağlamalar bağırmalar ama bi kararlı, bi ters bakışa pes edecek cinsten değil. Tutturduysa tutturuyor, anlamak dinlemek, uyum sağlamak yok, her zaman gerisinde durduğu kırmızı çizgilerin üstüne üstüne basası geliyor, ısrar, kıyamet. Zor aşkısı çook zor!



Koca gitarı çalıcam diye tutturması güzel, ellerini doğru hareketlerle kıpırdatması da güzel de bir yandan "dım dım çalıyorum ben" nedir yahu! Unutmadı gitti! Barış abi den öğrenmiş çalmayı, öyle diyor:)

Babannesi geldi. Sevindi. Dedeyi sordu ama "Ankara'da uyuyor" dedik. Onun odasında durmak istemedi pek. Arasıra hatırlayıp anıyor dedesini :(

Doğum gününe 20 gün kaldı. Bu sene parti de olmaz heralde ?
Harika seçim sonuçlarından sonra harika bi enerjiyle yazdım. Harika olmuş değil mi?
Anket köşesi yapmalıyım ama sadece EVET butonu koymalıyım, harika bir fikir bu, evet!




9 Mart 2014 Pazar

mavi gözlü dev!


Hep "sen de bişeyler yaz istediğin zaman babasi" derdim. Erteledi. Fırsat bulamadi. Hic beklemediğim bir anda bir yazı geldi. Ne güzeldi.
Şöyleydi:

"Bu bloga bugüne kadar yazma fırsatım olmadı...İyi ve güzel şeyler yazıldı hep, ama Can'ımın bu güzelliklerini yaşamanın yanında maalesef hayatımızda bizi sınarcasına gelişen durumlar oldu...

Can'ın biricik dedesi, uyandığında yanına gitmek istediği Cemal'i, onun odasına gittiğinde yatağına zorla çıkmak istediği, ışığını açtırdığı, radyosundan müzik çaldırdığı, önüne kalem kavanozunu boşalttırdığı dedesi, verdiği mücadeleden maalesef galip çıkamadı.

Mucize diye bir şey var midir? Bekledik, bize olmadı, belkide mucize şansımızı Can'da mı tükettik... Dualarımız onunla...




İki evin de her köşesine bakınca onu görüyorum. Saçma sapan digiturk kartında bile babam var. O saçma kartı biz varken bize kulak asmadan çıkartıp sokan ufaklık salonda dedesi varken turlu maymunluk yapıyor, dedesinin gözünün içine bakıyor, hiçbir şekilde karta dokunmuyordu.

Mutfakta bulaşık makinesini görünce onu görüyorum "iyi olsam şunun motorunu değiştiririm, Ankara'dan gelince tamir ettirelim" demişti. Evin koridoruna beraber yüklük yapmıştık, ne için? Acil durum çantası gibi kaplıca çantasını koymak için :,) İçerisinde listesi, çanta içeriğinde var olanlar işaretlenmiş eksikler gitmeden tamamlanacak.

Balkona çıkıyorum masamızı görüyorum, masa yerine tahta kestirmek için gezerken sırf mutlu olsun diye (ki bir daha belki ne zaman kullanacaktık) dekopaj almıştım, o kadar acemi işi yapmıştık ki balkonda kesim yaparken saçımızın içerisine kadar talaş olmuştuk.

Arabama biniyorum, hastane yolculuklarımız ve sabahları yolda giderken yemem için hazırladığı tostlar hatırıma geliyor... Nereye, neye, kime baksam onu görüyorum.

Beni teselli eden şeylerin başında Can, Efe ve Ecem'iyle geçirdiği güzel şeyler geliyor. Belki erken oldu ama minik Can'ım belki o kadar hatırlamayacak olsa da Efe & Ecem ne kadar melek gibi bir dedelerinin olduğunu hep hatırlayacaklar. Bizim de görevimiz Can'a bunları hatırlatmak olacak...





Bugün Cemal'imiz yok, belli ki annesinin ve hatta bu dünyada hiç hatırlamadığı babasının yanına gitti ve bizi yukarıdan izliyor... Kendimi avuttuğum konulardan biri de bu; o babasını hiç görmedi, nedir bilmedi. Ama bize öyle bir yaklaştı ki kendi yaşayamadığı güzelliklerin hepsini bize yaşattı... Babadan çok arkadaş oldu...

Hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanıyorum. Can'in doğumu, bizim babamların alt katına taşınmamız, babamın hastalığı... Son zamanlarında Ankara'ya gelişimiz. Burada bütün akrabalarının ve ailesinin yanında huzura kavuşması... Bu zincir, bu senaryo sanki önceden kurulmuştu ve bize oynamak kaldı. Sanırım kader veya alin yazısı dedikleri şey bu.Bunlar da sanırım bizim sınandığımız durumlar olsa gerek.Daha milyonlarca detayda milyonlarca hatıra yazabilirim, çünkü benim babamla olan ilişkim doya doya yaşanmışlık olarak adlandırılabilir.

Neyse son günlerinde yaptığım gibi melek babamı koklayarak öpüyor, ve onu hiç bir zaman unutmayacağımızı söylemek istiyorum.Seni çok ama çok seviyoruz, iyi ki babamızdın, iyi ki dedemizdin...Mavi Gözlü Devimiz, huzur içinde uyu..."


Serkan

Not: belki elime geçtikçe bu yaziya Cemal li fotoğraflardan eklerim. Bir çırpıda bulabildiklerim bunlar.


Not 2: Eski diskleri karıştırdıkça bazı bazı resimler çıkıyor piyasaya..Ekleyelim görelim:


Canın 1.yaş kutlamalarında 



Sonradan dahil olduğumuz ,doğum kilolarının %70'i hala üstümde olduğu halde aldırmayıp Can'ı babannenin ayağına atıp atıp denize kaçtığımız, birlikte yüzdüğümüz yazlık tatilinden..Can burda 4 aylık.

Baba oğul gidilen cimbom maçları..Sayısı çok değil ama sanırım hepsinden çok keyif almıştı.

Mekanın cennet olsun güzel insan.Seni çok özlüyoruz...











26 Şubat 2014 Çarşamba

eeevvet bebeğim , ayyyy!



Bir önceki yazımızda ne demiştik?
Deniz kenarını ve gemileri seviyor demiştik değil mi ?
İşte yalan o!
Vazgeçti sevmekten.
Çok seviyor diye, havanın yağmurlu olmasına bile bakmadan, götürdük İstinye’deki iskeleye. İçini bir korku sardı. Yavaş yavaş büyüdü o korku, motoru beklerken. Sonra ,motor yavaşça iskeleye yaklaşırken dehşete kapıldı. Ödü patladı. Bağırsaklarına karıştı. Ağlamaya başladı.
Gayet ısrarcı bir anne gibi binince alışır dedim, babasının kıyamayan, “napıcaaz” diye soran  bakışları eşliğinde bindik. İçerde, bu başlayan ağlayış, çığırarak ağlamaya dönüştü.  Göz yaşları sel oldu. Çağladı.
İndik! Yenilmişlik, pes etmişlik, kabul etmişlik bakışları da benim gözlerimden akmıştır herhalde.

Anneannenin deniz seferi hevesini kursağında bırakarak indik ve oradan kaçarak uzaklaştık. Uzaklardan baktık gemiye ve yine de hep tedirgin oldu.O gün bugündür, ” gemiye binmeyelim anne”  de dilinden düşmedi.

İşte böyle korkular arttı. Gözlemlemelerime göre, büyük kütleli, ses çıkartan ve hareket eden şeyler onu çok korkutuyor. Trafikte giderken yanımızdan otobüs geçmesi bile sorun bu günlerde. Saçma fakat öyle. Duruyorsa sorun yok. İş makinesi gördük diye feryadı bastı hem de arabanın içinden!

Bazı şeyleri de tam anlayamıyorum. Yeni olan , daha önce görmediği şeyleri denemekten de korkuyor. Sevgilisi Yasemin’e Kalamış Parkı’na gittik. Oranın ilginç atlı karıncasından da korktu binmedi. Hani hem bisiklet aynı zamanda ama  dönüyor ya. Noldu niye bilemediniz ki? İşte bu. 



Tek yaptığı bunda zıplamak oldu da evlere şenlik bir zıplama,en temkinlisinden :D


Bu arada blogumuz reklam için bir ciddi potansiyel falan teşkil etmese de yine de öneride bulunacağım. Kalamış Parkı annane ve Can 'ın favorisi oldu. Molly de geldi, sevdik



“Yuutuub aç” demeyi biliyor ya yuutupta uçak izlemeyi de başarır belki sonrası için iyi olur diye düşünen dahi anne olmak da işe yaramadı. Orda görmek de yetti korkması için. Bide nasıl kendisiyle barışık barışık “uçaktan korkuyorum ben “ diyor! Halbuki biz Ordu’ya uçakla gittik. Herkes şaşırmıştı, bu nasıl çocuk, hiç ağlamadı korkmadı demişlerdi. Kendisinin tabiriyle: enteresan! 


Deniz ve dalgalar, o konuyu hafiften ama çok hafiften aşmışız, bu yaza kadar hallederiz sanırım. Demirciköy’de fena değildi idare etti, yine de “deniz kokusu, ah altın kumlar, o yakamozlar” tipi bi insan değil, o kesin.




Ankara’dan iyi haberler gelmiyor, üzgünüz, hemde çok.
Canım da çok özledi çok sık anar oldu dedesini. Unutmasın hep sevsin istiyorum, hep hatırlatıyorum. Mesela dedesinin hep söylediği Koçtaş şarkısını tamamen kendi yorumuyla okudu.
“Koçtaş’a gidiyooooorum, evimi çok seviyoruuum , eeevvet bebeğim , ayyyy!!”

:’)

Duygu ifadelerinde ilerleme var evet. “Annemi çok özledim ben” in kurduğu enn güzel cümle olduğunu söylemeye gerek yok. “ Anneyi sevdim “ bir ödül cümlesi, “anneyi sevmedim ” de bir sitem, serzeniş, kızgınlık, ohoo neler neler. Bunun kötü bi ceza olduğunun farkında. 


Başka neyin mi farkında? Ağlamanın çok önemli bir silah olduğunun. Aman ne büyük buluş ilk sen buldun dediğinizi duyar gibi oluyorum sevgili okuyucularım. Ama işte benim çocuğumun herkesten daha farklı , herkesten daha zeki olduğunu iddia etmemden sıkıldıysanız diye ben :p 

Hadi şimdi hep beraber maşallah deyin!

Burada "Sporcu oldum ben" diyor bir taraftan :


Bu da sonradan yorumlarda bahsettiğimiz video. Ekliyorum işte boş durmuyorum:










14 Şubat 2014 Cuma

sevgilim sevgilim diyeceğim

Merhaba
Şimdi size bir değişiklik yapmayıp gene Can’dan bahsedeceğim. Neden mi? Burası onun. Peki sizin de çocuklarınızın gelişimine katkıda bulunabilecek tüyolar verecek miyim? Hayır :)
Onların daha sağlıklı beslenmesi için örnek kurabiye tarifi verecek miyim? Tabiki hayır:)

O değil de daha slingomomun verdiği muzlu yulaflı kurabiyeyi kendim yapmadım Can’a . Sufleyi de chocolate fudge ı da denedim ama naber!
Böyle bu işler.

Doğum sonrası üzerime bir sülük gibi yapışıp kalan o 3 kiloyu da artık sen ver okuyucu.

Ne anlatacağım peki? Canımın istediğini.


Olumsuzluk hakim diline bu günlerde.Neden ola ki ?
Laf olsun diye, sen ne dersen olumsuzunu söylemeye çalışıyor.

Örnek verelim:

-Anneyi özledin mi?
-Özlemedin!
-Annaneyi sevmedin mi?
-Annaneyi sevdin!
-Buyrun kralım!
-Kırmayalım!
-Günaydın Canım
-Günaymadın!
-Can sen bırak onları babalar alır
-Babalar almıyır!
-Anne kahve yapmasın Can
-Annesi kahve yapsın!

Böylee uzayıp gidiyor. Eril enerjisi mi yükseliyor nedir bir muhalif tavırlardır gidiyor.  Boyu erken uzadı ya acaba 2 yaş sendromuna da erken başlar mı? Gerçi bir hırçınlığı da yok henüz.

Dün biraz geciktim. Ama çok da değil 2 saat daha geç geldim. Gözü yollarda kalmış, karanlık oldu anne gelmedi deyip durmuş, camdan bakınca geldiğimi görünce anneme  :  “ anneye kapıyı açalım oğlum desin “ demiş  :’) 
Ama beni görünce yine “hoş gelmedin” dedi :)

Uydurmasyon bir bilimsel veriyle destekleyerek söylemek gerekirse yüzyılın en sıcak şubat ayını yaşadığımız bu günlerde, dışarı çıktığımızda, resmen kendinden geçiyor ve elinden gelse sokakta yatıp kalkabilir, çamur yiyebilir, köpek kakasından kule yapabilir durumda koşturuyor sağa sola. En çok da deniz kenarı ve gemilerden keyif alıyor. Her yemek yiyişinde dinlediği öyküler gemilerle ilgili. Kendiliğinden “Cemal beni hapura bindircek “ demesi ise göz doldurdu. (Yani duygulandırdı manasında )

Düşecek gibi olunca “az daha düşüyodum”, düştüyse de “az daha düştüm” deyip koşturmaya devam ediyor.








Sonraaa 673 günlük bebeğimizin gün itibariyle korktukları top 4 :

1-Balon, bayrak gibi usul usul salınan şeyler terrified us!
2-Kaydıraktan kaymak
3-Benim bacağını ince uzun üstüne doğru uzatıp “ bıjjjj “ yapmam. O kadar korktu ki nasıl yaptım bunu diye kendimi dövdüm. Nerden bilirdim?
4-Twinkle you tube version. Bu da hiç bizaman öğrenemeyeceğim ve her seferinde şaşırdığım bi konu. Katılarak ağlama hali devam ediyor.

Yeme içmeye gelince, tarihe not: 
Canı istemediği sürece hiç bir şeyi çiğnemiyor , çiğnese de yutmuyor, etrafa tükürmekten keyif alıyor, canı istiyorsa da gayet yiyor ama beslenmesi henüz o şekilde değil. Bu durumdan ben rahatsız mıyım ? evet. 
Blenderım da rahatsız, tırtladı çünkü yeni almalıyım sanırım marka önerilerinizi yazabileceğiniz yorum kutuları ta orda.

Evde dert değil de dışarıda sorun oluyor. Hayır düşünsenize ya Soçi kış olimpiyatlarını izlemeye gitmiş olsaydık ? Ne kadar zorlanacaktım beslerken. Bu yüzden gidemediğim acaba kaçıncı olimpiyat ?!%&



Gerçi parmaklarıyla tahin pekmeze dalıyor sonuçta. İnstagramda misket havası eşliğinde flipagramı sunuldu, sağır sultan izledi de madem bu kadar meraksızsın bunu okuyan, al bakalım işte senin için de bir fotoğraf. 





Birde "Lerabaaaa, nasılsıın?" var. Koltuk minderlerinden her akşam iş dönüşü özel olarak bana yaptırdığı özel köşesine geçip, senin de karşı koltuğa geçmeni söyledikten sonra ellerini birleştirerek bir sohbet ortamı oluşturmaya çalışıp yine hemmencecik sıkılıp kalkıp gidişi var. Çekersem vidyosunu gösteririm okey?






İkili cümle grupları var artık.


-Mutfağa gidip iş yapma Ayfer teyze, ananenin yanına otur!
bir de 
-Sandalyede oturuyo baba, yemek yiyo sandalyede.

Bu şekilde.Oldu o zaman.


Ps: Yayın başlığı bu günün sevgililer günü olmasıyla ilintili olup başka amaç,anlam ve organizasyon içermemektedir.


5 Şubat 2014 Çarşamba

21

Yeni aşkı: Yasemin 
İşvesi,cilvesi ,ilgisi ve kıvraklığıyla aradığım kadın meğer bir dımdım kadar uzağımdaymış dedi ve oynamaya başladı, saatlerce de durmadı
Yoruldu tabi.
Bi ara baktım yatmış yanına , mır mır sohbet , kolyesiyle oynamalar, usul usul sevmeler..
Ertesi günlerde telefonumu kaptığı gibi aaaç Yasemine bakalım tripleri
Birkaç gün sonra ben işten döndüm, Yasemin geldiii diyo arkama doğru bakarak deli :)






Neslihan daha teyzevari bi zemine oturmuş, öyle gözlemledim, heyecan değil de hani güven, tango değil de hani vals gibi, sevgili değil de hani evdeki hanım gibi ahahaha eğlendim. Ama öyle gitmesini istemiyor, kur yapıyor ona da, öpücük alıyor veriyor, yanında mutlu huzurlu, ama Yasemin'deki fıkırdaklık onda yok tabi. Bi çeşit Ayfer, bi çeşit Filiz gibim.

Esra abla henüz inceleme aşamasında . Bakıyor ama , test ediyor, merak da var, tamamen reddetmiyor, orda dursun, oyuna katılsın.
Biricik aşkı, sevgilisi, annesi, Melike'si için coştuğu kadar coşsaydı benim kızlara, kıskanırdım. Her ne kadar başka kadınların yanında bana pas vermediyse de olsun, di mi?





Anneanneyle yaşıyor artık gündüzleri. Değişik değişik tripler her gün.  Dün "aneanne telefonu bırak, anneme söylicem!" demiş. İspiyoncuuu, müzeviiiir.
yada "kızgınım!! demiş " karakterlii, net.

Sabahları uyanıyor iki gündür.6.30 da açıyo gözlerini. 



Anne gitmeeee diye ağlayan ilk çocuk tabiki değil de alışık değilim ben 
Uyuyodu hep, bende balkonda saç kurutup,elektrikli fırça yerine normal fırçayla diş fırçalayıp çıkıyodum, Şimdi işte nasıl çıkıyorum ben de bilmiyorum.
Bugün kaçtım mesela. Dışardan cama doğru el sallayacaktım, unutmuşum :(
Arrgghhh!! bütün gün beni arıycak içten içe yavrumm

Bu arada Can 93 haftalık oldu, 21 ay yani .
Nebileyim blog ya belirteyim dedim.
21 diye bi film vardı. jimm sturgess lisinden..ahh filmler.. neyse..
Artık kendisini çok daha rahat ifade ediyor
6-7 kelimelik cümleler kuruyor yardımsız.
"annenin kırmızı arabasını annaneyle kullandık biz" diyor mesela
yada yeni kelimeler deneniyor.
"zaten su veeer"
yerinde kullanıyor demedim :)

iyelikler de tamamlanmaya başladı.Yani işte gelişim bu şekilde. Yine çene yönünde yani:) Puzzle yapmıyor, kitap okumuyor, işşşşş burda dillendirmek istemediğim şeylerden korkuyoruuum eyvahlar olsun .

Şarkılar tabiki hala ezberleniyor, ama fakat lakin neçareki mamafih binanealeyh bilabedel ...şarkı seçimleri korkunç
benim tinkıl tinkıl lidıl star diye şarkı söyleyen oğlum gitti bir mumdur iki mumdur başladı
Karışıyorum da heralde yeterli korkuyu salamadım etrafa. Nerden duyuyor bu çocuk bu şarkıları? ben ona hala tv izletmezken youtube dan mumdur dinlenmezki .Ciddi konuşmalar yapma zamanım geldi miki?

Boy 90 cm, kilo ölçmüyorum bilmiyorum ama göbek de göbek hani. Taşırken zorlanıyorum tabi ama o da zaten " anne spor yapsın " dedi bigün kendini taşıtırken. İyi bare dedim eve kadar taşıdım. Hala taşıyabiliyorsam 15 li hanelerde zaaar.

Tokak takalım diye tutturuyo iki gündür. Çok da yakışıyo da acaba kişilik gelişimine zararı var mıdır böyle şeylerin diye düşünmekteyim. Bana göre hava hoş. Çok yakışıyo ayrıca Skyler (bkz Rachel Zoe ) ın saçları omuzlarında. At kuyruğu yapıyolar ama onun takıldığı kahvede laf olmuyordur !

Ayyh vikiciğim mi olacağım, Kuştepeden Münevver mi olcam karar vereyim ben dur.
Sen ne diyorsun ?  Bonusum Canım saçına toka taksın mı?







PS: Dedemiz ! Piliiiz, iyi ol ve sende oku bizi, bak nasıl saçma, rutin ama hayli durgunuz :(

27 Ocak 2014 Pazartesi

ara

Ara verdim
Canı yazamıyorum
İçimizdeki bu ağırlık..sanki dedesinin sıkıntıları orda dururken,büyürken, babası bu kadar üzgünken, Canın hiçbir şeyden habersizce yaptığı şebeklikler gevezelikleri yazmak için kafamı veremedim. Aslında en garip anlarda bile güldürebiliyor herkesi, bu haldeki dedesini oynatabiliyor, neşesini bulaştırıyor her yere, bazen de şımarıklıklarını yaparken kattığı gürültü dağıtıyor ortamdaki ağır endişeyi.
Ama gülmeler yarım, ama gülümsemeler yalandan, ama derin düşünceler hakim, ama sorular "neden?", ama  cevaplar "belki!?!", ama dilekler "inşallah"...Böyle,zor.
Onu böyle görmek çok zor.
Buna alışmak imkansız.
Bizi nelerin beklediği muamma.
Neler yapmamız gerekiyor, plan ne olmalı, belirsiz.
Başlar ağrıyor hep.

Can boyutu ise olayların, şimdilik ona gözkulak oluyoruz sadece sanki.
Yine bir yetersizlik duygusu kapladı içimi, böyle hissettiğim zamanlarda gidip ona balık alıyorum saçma bi şekilde. Hayır hani iyi besliyorum en azından diye hissedeyim diye galiba, bu noktada içsel bir yolculuk yapmak istemiyorum da öyle .Amma velakin velhasıl kelam balıkçı amcaya göre yanlış balıkları yediriyormuşum !! Dil balığı verilmez çocuğa dedi bana, dip balığıdır dedi, üzüldüm önce sora aynı zamanda haftada 3 kere somon ver dedi, rahatladım zira öyle bi dünya yok, civa yüklemesinden civataları yanar civanımın. Bu yüzden rahatladım , oh dedim yanlış bende değil,onda.
Ama yinede dediklerini dinledim. Beyne çok faydalıdır somon dedi. Rakamlarla konuştu, 2 yaşındaki çocuk 4 yaşındaki çocuk zekasına gelir imiş. Hamsi yiyen çocuk ise boyu 15 yaşında 20 yaşındaki çocuk boyuna ulaşırmış. Onu da haftada 3 yemek gerekiyormuş.!! Artık hangi araştırmaları referans gösterdi bilmiyorum. Hayat tecrübesi zaaar!

Haftasonu babane dede ve baba ankaraya gitti. Tedavi ordan devam edecek. Giderlerken sanki uzun süreceğini hissetti. Tüm gün müteessirdi. İçli içli ağladı Cancanot. Bana çok düşkünleşti yeniden. Peşimden ayrılmadan fıtı fıtı koştu tüm haftasonu boyunca.
Diğer dedesi burdaydi iyiki. Etrafında birilerinin olması iyi geliyor.  Parkta bile müzik açtırıp oynadı sonra, koskoca Nizamettin Camcı yı da oynatıyor ya o minicik boyuyla :)
http://flipagram.com/f/l96oh53nb2#  burdaki fotoğraflardan ikisine uzuun uzun bakmak isterseniz seçtim de yapıştırdım.



Ha evet "entarisi dım dım yar" yine yerli yerini koruyor,yani hayatımızın baş köşesini! Dün gece uykuda dedi "entarisi dım dım yar aç" diye." imdaaat " diyesim gelse de o kadar keyifleniyor ki iyi bakalım diyorum, yada filmin deyişiyle, hadi bağayııım! Hayır sen bu yaşına kadar tv izletme, lazım olduğu zaman çizgi film bile izlemesin, bu klip onu ondan alıyor, tüm dikkatiyle dalıp gidiyor içine, deli galiba!
Aslında ihtiyaçları var mı ki acaba?
Doktor kontrolü de olmadı bu aralar.
Kaka eğitimi mesela. Denesek yapacak belki ama elleşmiyoruz. İşime geldiğinde doğal anne olurum böyle
ve tabiki katı gıda eğitimi...pıfff..ayheytit...Neyse ya kreşe giderse bir gün ,öğrenir orda.







10 Ocak 2014 Cuma

Ayfer Teyze'den: "Ben hiç blog yazmadım ki :S"


Teyzesi yazdı bu yazıyı 

Bir de "ben hiç blog yazmadım, beceremem" diyodu
Bilmiyorum bende "bu işi ben bırakayım o devam etsin" hissi uyandırdı. Kalemi eğlencelidir zaten keratanın. Mühendiz olucam diye tutturmasaydı kesin köşe yazarıydı, köşeydi şimdi. 
Mamafih, kıyaslanma riskini göze alıyorum, ama her şey senin için bunu okuyan! 

Can’a bakıcam yarın. Babysit yapıcam. Annesi Nişantaşı Fashion NiteOut’a gidecek kızlarla. Ben Ayfer the Teyze, ona bakıcam! Çok heyecanlıyım. Biraz endişeliyim, tamam, kabul. İlk olacak çünkü. Gürhan’a çok dedim iptal etme programını diye, ama kıyamadı. O yüzden tek olmayacağım aslında, beraber bakıcaz. Bu daha da heyecanlı. Bizim Can’la imtihanımız:) Prova gibi düşünmeyin, daha bize çooook var! Alakası yok;)

Gürhan’a hayran kendileri. Sanki teyzesi oymuş gibi. Komik aslında ama üzücü bir yandan. Ama ondan her türlü pis düşünce beklenir gerçekten :) Sevmiyor değil aslında, haksızlık etmeyelim.

‘Ayfer teyzeyi öptüüük’ diyişi var. Ya da yaptığım bir şey hoşuna gittiğine aniden çapkın bir gülümseyip tekrar yapmamı bekleyişi..Belki de kızıyordur yeterince göremiyorum onu diye. Böyle teyze mi olur, böyle mi anlaşmıştık ben doğmadan diyordur.. Ama bi yandan da biliyor ya çok seviyorum, kesin pislik olsun diye yapıyor.

Ya da sadece babasının oğludur, gıcıklığına yapıyodur. Sevdiğinden sırf, komiklik olsun diye. En iyi alternatif bu bence:)

Ama başbaşa vakit geçirmeye ihtiyacımız vardı, bence ilişkimize iyi gelecek:)

Endişeliyim derken, anne diye ağlar mı diye zerre korkum yok. O konuda güvenim tam kendime. Bence uykusu gelirse uyutabilirim bile. Oynarız, güleriz, yeriz, içeriz. Onlar kolay. Tek endişem var,onu da aşıcaz evet. Bu yaşa geldim, aşayım artık! ;)

Bakalım göreceğiz. Devamını Cuma sabah yazayım…

Ve Cuma sabahı:
Ve beklenen akşam geldi. Tabi ki olmazsa olmazı, hergün 17:45de indiğim servisten, dün acelem var ya, 18:15 de indim. Geç kaldım. Geldiğimde oynamaya hazır beni bekliyordu miniğim. Daha eve girer girmez elimdeki araba anahtarını alıp, tişörtünün içinden koltuk altlarına ‘pıss’-‘pıss’ yapmasıyla güldürmeye başladı :)

Oyun konusunda sıkılmadık. Hiç ama hiç huysuzluk yapmadı, onu istiyorum diye şektirmedi. Güzel, uslu, eğlene eğlene oynadık. Ama yemek yediremedim. Naptıysam olmadı. Halbuki acıkmıştı da oturduğunda, heyecanlıydı. Ama o ana kadar annesinin gittiğini farketmemişti sanırım. 6-7 kaşığı güzel güzel içti. Önümüzdeki kutuya da koyduk, o da bana da içirdi. Ama birden antreye bakıp ‘annee?!’ dedi. Dedim gelecek. . Yemek verenin hala ben olduğunu görünce şüphelendi. Ağzını kapadı, elimi itti, yanağıma vurdu, sonra gözlerini elleriyle kapattı, ağlama taklidi yaptı, ‘annniiieee’ dedi.. tam, hayıır, ağlayacak, anne diye ağlamayacağına çok emindiiim diye düşünürken, düzeldi, ellerini gözlerinden çekti ‘ağlıyımmı ağlamıyım’ dedi. Resmen tehdit etti yani Her çorba vermeye çalıştığımda o buna devam etti. Ben de pes ettim. Ağlama dedim. Koy oraya dedi. Koydum :)


Akşam boyunca çeşitli şeyler yedirmeye çalışmaya devam ettim. Ama en son, kaç saat sonra pandadan yaptığımız çorbayı küplerden içme oynarken bile, ‘koy oraya koy, anneei yok?! Anne gelcek!’ demesinden anlamalı ki, bu çocuk fazla çakal, fazla bağlantıları iyi. Kandırarak, uçak geliyorla yemek yedirmek mümkün değil.

Gürhan geldi sonra. Bu Can’ın bloğu. Çok istiyosan kendine kocamveben diye blog aç diyebilirsiniz ama söylemeden edemem, dün gene, bir kez daha çok emin oldum gene. Gürhan’dan çok iyi baba olur :)

Tam çorbadan pes ettiğim anda gelerek dikkatini, ilgisini öyle çekti ki Can’ın. Ağzı açık ‘aaa’ diye izliyor her yaptığını. Kemerini katlamasını, kravatını küçültmesini… ikisini öyle izlerken, itiraf ediyorum gözlerim doldu ;)

Saat 9 buçuğa doğru, artık su bidonunu uyuttuğunda, uykusu geldi uyutsammı derken annesinin mesajı gelince uyutmadım da. Sooo, fazla çabuk, hızlı bi babysitting oldu. Bence az oldu, bişiye benzemdi. Daha büyük challengelara hazırım!

Yan evden köpek sesi gelince, hovhov diye cama yönelip camdan bakmak istedi. Açtık camı, köpeklere, kedilere bakıyoruz. Annesi köşeyi arabayla dönünce almadım ki ,görünce sevinir. Ama camda annesini görüp de ona ulaşamayınca aniden panik olup, ağlamaya başladı. Ben bakıcı olsam belki de inanmazdı oynadığımıza gören kimse. Alındım açıkçası, o kadar ağlamasına gerek yoktu:)

Merdivende annesinin kucağına atlayıp, hala anne diye ağlarken, ‘ayıyı alalım’ ,’evimize gidelim’ diyerek yeni arkadaşı pandayı da alarak gittiler.

Fotoğraf da: ‘Ayferle bizi çekti. Vidoya çekti. Ayfer teyzeyle biz uyuduk, bizi vidoya çekti’ resmidir.


Aklıma gelen incilerden biri, bizim eski vantilatörün düğmelerine basıp, ‘klima çalışmıyor’ demesi ! Bizim kafadan ;)

8 Ocak 2014 Çarşamba

yeni yıla başlarken

Yeni şeyler olmuyor yeni yıla başlarken. Yani bizim hayatımızda. 
Ülkede olup bitenler zaten buraya taşımak istemeyeceğim kadar kötü ama yakamızı da bırakmıyor.
Ama madem yıllar sonra açıp okuyacağız, söyleyeyim;
Herşey çok çok kötüye gidiyor!
Umutlar azalıyor.Can bu ülkede nasıl bir ortamda büyüyecek? Hadi biz de çok çalkantılı bol gündemli yıllar yaşadık ama sanki daha kötü olmamıştı mı ne acaba ki nası ki o kim o ki?
Mesela, güven desen.. O nedemek? 
İstikrar ? Kelimeden nefret ettim resmen zaten
Hiç bir devlet kurumuna güvenemeden kelle koltukta yaşayıp gidiyoruz. İnşallah başımıza bir iş gelmez de polise,hakime,valiye yada nebiliyim işte senatöre falan işimiz düşmez. Çok zor işler bunlar biz sahipsizler için. 
Bu ortam  içinde tek moral kaynağı kendi insanlarımız ,sahip olduklarımız, Can'larımız, Sarp'larımız, annemlerimiz, sisterslarımız.
"Sevin onları, koruyun, mutlu edin, mutlu olun, tartışmayın, kırmayın, kırılmayın" mesajı veresim geldi.
Ayyh bu annelik beni sahiden bozdu, ben böyleysem Yasemin Tosun Andıç nasıl olacak anne olunca, çook merak ediyorum  :)
Neyse metini tatlıya bağladıktan sonra gelelim Can efendiye. bizim zirzop tabiki haaala geveze. Her dilden her telden konuşmaya,konuşabildiklerini şimdi konuşmaya, konuşamadıklarını kaydetmeye ve en olmadık anda yumurtlamaya hazır bir bomba gibi dolaşarak ev tipi standupçı gibi geçiriyor günlerini.
Taksiciye iyi akşamlar bebeğim dedi en son mesela:)  " how i what you are bebeğim " bir diğer repliği.
Bir de kıskançlık başladı. Sarp canını acıtıyor resmen, kaldırmıyor bünyesi bebeğimin. Annesi babası bile onla ilgilenince bozuluyor. Filizi çok seviyor ama paylaşmak istemiyor zaar. Hala her güzel kumrala Filiz diyor. En son tv de Serenay Sarıkaya' ya Filiz dedi .
Hava soğuk. Dışarı çıkılamıyor, işte aman kule yapayım, aman ekmek makinesinde panda pişireyim derdinde. Hala televizyon olmadığı için hayatında, durmadan ilgi bekleyerek oyun oynuyor gün boyu. 
Neyse ki herkes de seferber onun için. Bu açıdan şanslı bi çocuk sanırım. 
Yeni yıl geldi by the way. Yılbaşı ağacımız vardı bu yıl. Birlikte süsleriz sanmıştım ama o süslere pek takılmadı. Işıklar cezbetti daha çok. Sonrasında fişten çekip ışıkları iptal edinceye kadar lambaları rahat bırakmadı.  Güzeldi ama .





Sonra sonunda Nesliyle buluştuk.Paramparça ettiğim keki alıp bir pazar öğleden sonrasında kocamı ve bebemi alıp kapısına dayandım. Nerelerdesin sen höyt çıkışımı yapamadım çünkü yavrum yazık belini incitti yeniden . Şimdi neyse ki daha iyi. Şaşkın da komik. Can'ın ona bayıldığı oranda kaçtı Can'dan. İlkinde yorganın içine, ikincide Osman'ın yatağının altına saklandı.  Benimkinin heyecanı, durmadan sevip okşaması çok sevimliydi.











Ve bu günlerde yine en çok yüzümü güldüren şey onun dansı. Aylar öncesinden hafızasına kazımış ama ilk defa ortaya çıkarıyor Gökhan Amca'sının dans figürlerini. Aslında bildiğimiz Sincan oyun havası gibi ama onunki gibi minicik masum bir bedende nasıl da sempatik durabiliyormuş o hava. Yersiniz. İnstagramda var. Ben fona tabiki She is a rainbow koydum. Umut Çakır dan "Alıngan Yıllar" koyacak değildim :) Kim mi o?  Can ın biklim biklim dinlerken basıp da abone olduğu grupların önerdiği şarkıcılar bunlar. Artık Serkan'a düzenli bilgi mailleri geliyo, yakın takipteyiz :D

Yarın ilk kez Ayfer teyzesi bakıcılık yapıcak "Guran"la birlikte.
   Akşam anne her perşembe olduğu gibi bir Nişantaşı night out da canım ya.      Orada neler  yaşandı, kriz çıktı mı artık başka bir blogun konusu olsun. 
   Bunu bitirelim.        
   Öğlen oldu bana afiyet olsun, siyuuu baaay,kendine iyi baaak:)





















20 Aralık 2013 Cuma

just do it!

" yap! " şeklinde direktif verdiyse, yapmamanın imkanı yok. onu diyorum!
sanırım sıra artık ona geçti
Biz ona derdik : "hadi şimdi babaya kız"
"hadi şimdi yabadabadu de" diye
Şimdi kendisi gözüne kestirdiklerine çeşitli maymunluklar şımarıklıklar yaptırıyo.
O alkışlıyosa onun dediği kişi de alkışlamak zorunda.yap! dediyse alkışlayacaksın.
Ama o alkışlama meselesi de bildiklerimizden değil. sırayla önce normal alkış ,sonra boynun arkasında,sonra göbekte,sonra popoda, sonra yere eğilip yerde el çırptırtıyo, sonra eller havada yumruklar açılıp kapatılıyo, sonra parmaklar kulaklarda filan..bi çeşit dans kareografisi yani , haka dansı öğretsek yapar bu daaaa, kim öğretecek.
Babası da ben de fiyaskoyuz o konuda.
Herhangi bi dansa yatkınlığımız şöyle dursun,deseler ki bir anaokulunda rontlarda dans edeceksin , arı maya gibi dans ettiğimi sanıp giresun karşılamasına benzer hareketler yaparım . Ama  oğlum dans edebilsin, amin.

Birde muhalif tavır gelişti bu günlerde
Herşeye itiraz, bazen diyosun ki , bi çakıcam :)
kiii sometimes inanıyor ve korkuyla bakıyor, aman diyosun ki, korkutmiiim şu çocuğu ama sarmalınızdaki "terlikle çocuk döven anne" geni de dürtüyor ordan, mecbur, arada böyle ateşli bakışmalar oluyor , az ama, naapçan! 

Çok seviyorum ben seni >> sevmeeee!
Gel oğlum çorba ye >>  korba yemeee!
Gel oğlum dandini >> dandini yapmaa!
Gel can banyoya >> banyoyamaaa!
Gel seni bi gıdıkliyim >> gıdıkmaaa! 
Duşu göbeğine tut >> tutmaaa! ( bu noktada baktınız vermiyo, elindeki duş başlığı çekiştirilir, zorla göbeğe tutulur, o esnada oğlan vermemek uğruna başlığı size yöneltir, baştana şağı su, sonra çıkınca, önce onu kuruluycam-yağlıycam, bezliycem, giydircem derken donunuza kadar ıslak vaziyette olursunuz ama işte who careeees? koca dana doesnt o kesin  :)

Tabi siz onu sudan ayırırken ağlatmamak için türlü şebeklikler yapmakla okadar meşgulken o ıslaklığı hissetmezsiniz zaten o da ayyyrı, ama neyseki dikkati herşeye hızlıca kayabiliyo şu evrede. Önce musluğa yöneltiyosunuz dikkati,onu açıp kaparken kendisi soğuk tarafa çevirip, bir kere açıp da ayaklarına soğuk su gelince zaten çıkmak konusunda itiraz etmiyor :D )




Sonra, bu günlerde ingilizce aşinalığı başladı

Söyleyebildikleri ok ama söyleyemediği kelimeleri ağzının içinde lumburlop yapıp yinede söylemesi, bide çok iyi söylemiş gibi bilinçli olarak deforme edip söylemesi çok eğlenceli .
Watduyuwuyuwuyu,havaryu,heveryiii, havaryaaa,hevallaa şeklinde sürüp giden bir silsile öyle .
Gevezelik işte 
Tabi bide yatarken 3 ten 10 a kadar ingilizce sayma hali var mırıl mırıl kendi kendine.
Bakalım kalkıştık bir işe,allah utandırmasın  :p
Hamilelikte ve bebekliğinin ilk on ayında sadece yabancıdizice duydu oğlum, işallah bellemiştir azcık .
Bu çocuk turist çekmeye başladı yalnız.
Ankaradan bir kısım akraba (ferda abla, alara ve elif ) sırf onu görmek için semtimize geliyorlar.

Türkiye'nin korkunç, sevimsiz, huysuz, huzursuz gündeminin arkasından bana ilaç gibi gelen bırbırcı gevezemin bir sonraki daily routinimsi aksiyonlarından bahsedeceğim yazıya değin, hoşçakalın..
Ne diyor Can ? Siyuuuu!

17 Aralık 2013 Salı

Ikeyagi ,makarna ve arabalar


eveet can büyüdü
adam olduu! üç gün sonra 20 ay bitecek
"bak bir varmış bir yokmuş eski günlerdeee" şarkısını mırıldanarak evin içinde dolaşan bi geveze veletim var.
dün ikea dan aldığım sandalye masasında oturup da defter karalamaya da başlayınca ,onu öyle görünce, uleeen dedim, güzel konuşmuşum değil mi :)

gerçi ellerini ustunu boyadı oyuzden yine bu yalanci yazi tahtalarina döndük

O konuda iyi değilmiş ikea nın damgayla pati mati yapan kalemleri. çıkmıyor yıkayınca.
yinede masasının keyfini sürdü biraz da olsa.




Ve tabiki alet kullanimi konusundaki farkindaligini arttirmak lazim nolur nolmaz tesisatci olursa belkim de, malum puzzle yapmiyor belki de okumaz ;)



Her akşam babasıyla arabaları salonda döküp teek tek park ediyolar.
jeep canın arabası,
küçük minik renkli bi araba var o gürhanın arabası :)
annenin arabası bir traktör! Onun ustunde buyumusum sozde !
bu metinlerin yazarı tabiki baba serkan.
bunlar dışında bir spor araba , birkaç otobus kamyon, ve diğer arabalarla helikopter var.
bunları konuşa konuşa park ediyolar her akşam
inanılmaz keyif alıyo bu işten
bu yüzden halı aldık ona üzerinde yollar, helikopter pisti vs çizilmiş, hemde 20 liraya, ikea bazen şuurunu kaybediyor :)
o kadar sevdi ki onu, halı çok güzelmiş çok güzelmiş dedi gezindi hep üstünde
karyola da alacaktım ama gene son anda vazgectim.




tabiki boy boy kutular da alındı
eve gelince içine makarna dolduruldu
bir kürekle karistirdi tasidi durdu. Aktarma aktivitesi,adi ustunde;)



onun için düşündüğümüz bişeye tepki alınca, candan kabul görünce, uydurduğumuz oyunlara can katılınca evet bu işi beceriyoruz yahu biz diyorum. Bazen de bazı şeyleri eksik yaptım yanlış yaptım bebekken şöyle yapsaydım keşke dediğim şeyler kafamı bulandırıyo. hayır mama konusunu aştım, o konuda suçlu hissetmiyorum artık ama mesela birilerinden duyuyorum ki , kaynamış su içirdiğimiz günlerde kullandığımız kettle iyi olmuyormuş,yeterince kaynatmıyormuş, acaba ocakta mı kaynatsaydik gibi. Ivir zivir seyler iste..
Daha cok var da aklima gelmedi simdi. Bu da almanak degil ki blog yani ne hatirlarsak o !Tovbe tovbeeee! (Bu da son gunlerin favori lafi, okadar yerinde kullaniyo ki sasarsin..sin sini sin :p )

iste boyle gunluk,iste boyle sevgili okuyucularimiz. Seyircisi oldugunuz bu cas Canli dunyaya ara sira dahil de olunuz, atmiyoruz yani kafamizdan, inanmiyosaniz geliniz gorunuz ;)